O nasNasze wartościDetoksykacjaPomiary - określenie mapy toksynDiagnostyka EAV 1. Express Scan2. Salvia3. Metoda Volla4. Vega Test5.Kwantowy analizator składu organizmu6. Diagnostyka Analizatorem Kwantowym 3D i 8D7. Regeneracja (Blaster, Sweper,Stymulator Homeostazy)8. Assistant BRT9. F-SCAN10. F-SCAN WideGaleriaKontaktPolityka prywatnościPrekursorzy terapii częstotliwościowychEncyklopedia PasożytówEncyklopedia bakteriiEncyklopedia wirusówEncyklopedia grzybówBadanie żywej kropli krwiMedycyna chińskaMedycyna indyjskaCzy wiesz, że...Trzy filary pomocy naszemu zdrowiuWykładyTerapia krzyżowo-czaszkowaWitaminy i minerałyPrezentacjePreparaty JoalisCennik i promocjeCzęstotliowości patogenówZapper Lampa plazmowaSchemat przykładowego testu Przywra krwi
|   powrót   |

                Schistosoma hematobium ( przywra krwi )


Znalezione obrazy dla zapytania schistosoma haematobium



Przywra krwi (s. haematobium) posiada rozmiary do 0,3cm x 2cm i jest w Polsce znacznie bardziej powszechna niż przywra japońska i mansoni. Przywry schistosoma żyją od 3 do 18 lat (niektóre źródła podają do 30 lat). Pasożyt rozwija się w naczyniach żylnych okolic miednicy oraz pęcherza moczowego. Wszystkie rodzaje przywr schistosomiasis mogą jednak także przedostać się do innych narządów (np. płuc, rdzenia kręgowego i mózgu).
 
Schistosomatoza jest ściśle związana ze środowiskiem wodnym, podobnie jak zakażenie innymi przywrami. Postacie rozwojowe Schistosoma rozwijają się w ślimakach lądowo-wodnych. Cerkarie, które są bardzo małe, uwolnione do wody ze ślimaków czynnie zarażają człowieka podczas kąpieli w zbiornikach wody słodkiej, wnikając przez skórę do naczyń krwionośnych lub poprzez spożycie zieleniny podlewanej wcześniej zakażoną wodą ze stawów i sadzawek (częste na wsi i w plantacjach szklarniowych etc). 
Praktycznie po każdej konsumpcji sushi (innego niż przygotowane ze świeżej ryby w 100% morskiej) trzeba się liczyć z możliwością zakażenia przywrą, szczególnie krwi, ale także i wątroby. Powinni uważać także posiadacze akwariów z rybami słodkowodnymi, szczególnie egzotycznymi, gdyż może dojść do zakażenia przy pracy gołymi rękami w akwarium. Nie należy także dotykać ślimaków ani lądowych, ani wodnych, gdyż są one źródłem zakażenia.
 
Część jaj składanych przez przywrę krwi (do 3000 dziennie) przedostaje się z naczyń krwionośnych do pęcherza moczowego i jest wydalanych z
moczem. Inne przedostają się poprzez naczynia krwionośne do jelita cienkiego lub grubego i wraz z kałem są wydalane. W ten sposób zamyka się cykl rozwojowy tego pasożyta, gdzie mocz lub kał z mikroskopijnymi jajami (40μm - 85μm) są wydalone i często znowu trafiają do wody.
 
Objawy zakażenia
 
Zakażenie może przebiegać pozornie bezobjawowo, ale generalnie przywry te powodują schistosomatozę. Początkowo może wystąpić przelotna wysypka na skórze w miejscu przeniknięcia pasożyta. Po 4-8 tygodniach od zakażenia, kiedy pasożyt zacznie wydalać jaja, mogą się pojawić gorączka, dreszcze, bóle mięśni, zmęczenie, niejasne dolegliwości (złe samopoczucie), nudności i ból brzucha. Te objawy nie występują jednak u każdego zakażonego. Węzły chłonne mogą tymczasowo się powiększyć, a następnie wrócić do normy, a pozostałe objawy ustąpić. Możliwe są bóle głowy i bezsenność.
 
W późniejszym etapie zakażenia, część jaj, którym nie uda się przedostać do układów wydalniczych pozostaje w tkankach i są przyczyną przewlekłych zmian patologicznych. Mogą to być zmiany krwotoczne lub zapalne jelit, gdzie niektóre osoby skarżą się na bóle brzucha o nieokreślonej naturze. Częściej jednak dotyczą pęcherza moczowego, gdzie pojawiają się przerosty i brodawczaki ściany pęcherza. Objawami zwykle jest niebakteryjne zapalenie pęcherza i/lub częstomocz. W dalszej perspektywie prowadzi to do zwapnień i bliznowacenia pęcherza moczowego, a brodawczaki mogą powodować zmiany nowotworowe. Np. w Egipcie rak kolczystokomórkowy pęcherza moczowego stanowi 18-28% wszystkich nowotworów złośliwych. Pasożyt ten wywołuje także chorobę narządów płciowych u około 1/3 zarażonych kobiet, powodując zmiany przerostowe, wrzodziejące, przetoki lub brodawki przypominające nawet kłykciny płaskie. Późnym powikłaniem może być niepłodność jajowodowa. Może także dochodzić do powikłań i zakażeń (nadkażeń) bakteryjnych układu moczowego, niedrożności moczowodów, kłębuszkowatego zapalenia nerek, a nawet do wodonercza, mocznicy i niedokrwistości. Możliwe jest też bolesne oddawanie moczu i krwiomocz.
 
Jaja, które docierają do płuc mogą spowodować zapalenie i podwyższone ciśnienie krwi w tętnicach płucnych (nadciśnienie płucne). Inne możliwe objawy to żylaki przełyku, nadciśnienie wrotne, zmiany płucne, zatrucie organizmu toksynami, wodobrzusze, niedokrwistość i wyniszczenie organizmu. Metabolity przywr mogą powodować reakcje alergiczne. Możliwa jest także choroba ziarniniakowa rdzenia kręgowego, co może doprowadzić do poprzecznego zapalenia rdzenia z porażeniem wiotkim.
Bardzo groźne, ale rzadkie, może być przedostanie się jaj schistosoma do mózgu, co może spowodować np. karłowatość przysadkową.
 
Pasożyty przemieszczające się w układzie krwionośnym mogą chwilowo blokować przepływ krwi w niektórych naczyniach, a ich przemieszczanie się nawet być odczuwane (niektórzy skarżą się na odczucie jakby ruchu np. podnoszenie się w żyłach, ruchu w naczyniach, które trudno im opisać w jakiś konkretny sposób).
Często właśnie zakażenie przywrami z grupy Schistosoma powoduje dolegliwości definiowane jako poruszanie się pasożytów pod skórą, często w zgięciach stawu kolanowego, łokciowego i kostce oraz na głowie, a także w innych miejscach. Odczuwane jest drganie, wibrowanie, poruszanie się wewnątrz tkanki lub pod skórą, które w rzeczywistości jest powodowane ruchem pasożyta w naczyniu krwionośnym, w którym się on zaklinował (zbyt wąska żyła, zwężenia naczyń w którym przywra, która ma ok 2mm szerokości nie może się zmieścić i utknęła).


Przywry (Trematoda) - gromada pasożytniczych płazińców o ciele płaskim, nieczłonowanym, opatrzonym przyssawkami: gębową i brzuszną.

Do najgroźniejszych przywr należą: motylica wątrobowa (Fasciola haepatica), motyliczka (Dicrocoelium lanceatum), pasożytujące w przewodach żółciowych przeżuwaczy, królików, świń i człowieka oraz przywry pasożytujące we krwi, których postacie dorosłe żyją w naczyniach krwionośnych pęcherza moczowego i jamy brzusznej człowieka (bilharcjoza). Obecność przywr w drogach żółciowych, jelicie grubym lub pęcherzu moczowym jest znaczącą przyczyną zachorowań na nowotwory tych narządów.

Gromada: Trematoda – przywry (z greckiego: Trematodes – przekłuty) - są to pasożyty ludzi i zwierząt, którymi można zarazić się w wyniku spożycia surowej lub niedostatecznie ugotowanej ryby, skorupiaków i roślinności. Wszystkie przywry potrzebują mięczaków jako pierwszego, pośredniego żywiciela, w którym zachodzi złożony cykl rozwojowy. Stadium larwy, która przechodzi z mięczaków, może: wejść do drugiego żywiciela pośredniego (ryby, skorupiaki czy inne mięczaki), otorbić się na roślinach lub penetrować bezpośrednio poprzez skórę żywiciela ostatecznego. 

Ważne przywry człowieka należą do rodzaju
(1) KREW: Schistosoma.
2) JELITA: Echinostoma, Fasciolopsis, Gastrodiscoides, Heterophyes, Metagonimus
(3) WĄTROBA: Clonorchis, Fasciola, Dicocoelium, Opisthorchis.
(4) PŁUCA: Paragonimus.

Produkcję swoistych przeciwciał IgE i eozynofilię często obserwuje się w zakażeniach wywołanych przez takie robaki, jak Nippostrongylus, nicienie, Ascaris i przywry. Odpowiedź jest przypisywana właściwościom robaków do stymulacji subpopulacji.

Przywry - najgroźniejsze pasożyty!

Przywry są zwierzętami wyłącznie pasożytniczymi, bytującymi głównie w narządach wewnętrznych i tkankach swoich żywicieli.
Przywry należące do płazińców, mają złożony cykl życiowy z wieloma stadiami rozwoju. "Naturalnymi" - ostatecznymi żywicielami osobników dojrzałych są kręgowce, m.in. owce, bydło, świnie, gryzonie, pies, kot i człowiek. Pozostałe stadia rozwijają się na zewnątrz i wewnątrz żywiciela pośredniego, np. ślimaka, ryby, mrówki. Kiedy inne stadia przywry niż dojrzałe, rozwiną się u ludzi w nienaturalny im sposób, nazywamy to chorobą motyliczą. Również kiedy przywra zmienia typowy dla jej zamieszkania narząd inwazyjny na zupełnie inny, choroba z tym związana posiada taka samą nazwę.
Z nazw poszczególnych przywr dowiadujemy się, które zwierzęta są typowymi żywicielami oraz który narząd jest "prawidłowym" miejscem osiedlenia się przywry. 
 

Odmiany przywr:


- przywra jelitowa,

- owcza motylica wątrobowa,

- przywra trzustkowa

- ludzka motylica wątrobowa.

Choroby przywropochodne - motylica wątrobowa

Motylica jako choroba ma miejsce w przypadku "niewłaściwego" żywiciela lub nietypowego jak dla niej narządu w organizmie.
Nowy rodzaj chorób, oparty na skażeniach solwentami - rodzaj parazytyzmu dotyczący chorób spowodowanych przez kolejne stadia rozwoju przywr o nietypowej lokalizacji spowodowanej zanieczyszczeniem środowiska wewnętrznego organizmu solwentami - to choroby przywropochodne.

Wymienione odmiany przywr mogą wywoływać ataki mięśniowe, bóle mięśni i zapalenie mięśni, podując dystrofię, a także fibromialgię (fibromyalgię).
Fasciolopis buskii należy do przywr (robaków płaskich), które dr Clark znalazła w każdym przypadku raka, infekcji wirusem HIV, choroby Alzheimera, Crohna, mięsaka Kaposiego, jak i wśród ludzi, którzy nie chorowali na te choroby. Cykl życiowy składa się z sześciu etapów. Dr Clark zauważyła, że forma osobnika dorosłego jest jednym ze stadiów, które w normalnych warunkach żyje w organizmie ludzkim tylko w jelitach.
Fasciolopis buskii
przez część swojego cyklu rozwojowego żeruje na ślimaku, pełniącym rolę żywiciela pośredniego. Jeżeli jednak w naszym organizmie znajdą się substancje takie jak rozpuszczalniki, zdaniem dr Hulda Regehr Clark, w naszym ciele może się rozwinąć pięć pozostałych stadiów!

Najgroźniejszy jest benzen, który dostaje się do grasicy i rujnuje nasz system immunologiczny (obronny). W przypadku obecności w organizmie benzenu, przywra jelitowa rozwinie się w grasicy, stwarzając dogodne warunki do rozwoju choroby AIDS.

Następny groźny solwent to alkohol propylowy, który gromadzi się w wątrobie. Jest przyczyną zmian nowotworowych - wywołuje stany rakowe w innych, nawet odległych narządach. Jeśli takim rozpuszczalnikiem będzie w naszym organizmie alkohol propylowy, to któryś z naszych organów stanie się żywicielem pośrednim przywry jelitowej  - organ ten będzie zagrożony zwyrodnieniem.

Kolejny - Metanol czyli spirytus drzewny powoduje, iż trzustka zostaje żywicielem dla przywry trzustkowej, doprowadzając do dysfunkcji, której skutkiem będzie choroba  - cukrzyca.


Jeżeli w naszym organizmie znajdzie się ksylen lub toluen, każda z czterech odmian przywry, do swojego rozwoju wykorzystuje mózg jako żywiciela pośredniego. Powoduje to zaburzenia w pracy mózgu oraz choroby neurologiczne np. epilepsję, schizofrenię, zapalenie opon mózgowych lub może powodować wzmożone uzależnienie alkoholowe.

Metyloetyloketony (MEK) lub metylobutyloketony (MBK) wg. dr Clark powodują, że macica staje się pośrednim żywicielem pasożytów, szczególnie przywr jelitowych. Dorosłe przywry (każda z czterech odmian) w ścianie macicy powodują skurcze i krwawienia poza okresem menstruacji. Jeśli przedostaną się jajowodami do jamy brzusznej, wraz z fragmentami śluzówki macicy, prawdopodobnym rezultatem będzie endometrioza - gruczolistość. Mogą też być przyczyną mięśniaków. Niekiedy znajdzie się tam owcza motylica wątrobowa, przywra przewodów żółciowych, ludzka motylica wątrobowa, a nawet Eurytrema - przywra trzustkowa.

Inne to: chlorek metylenu i trójchloroetan (TCE).

Solwenty czyli rozpuszczalniki służą do rozpuszczania substancji. Czysta woda jest niezbędnym, życiodajnym rozpuszczalnikiem.
Większość innych rozpuszcza tłuszcze biorące udział w formowaniu błon komórkowych, a szczególnie błon komórek nerwowych  - podstawy sprawnego systemu nerwowego. Takie rozpuszczalniki zagrażają procesom życiowym Twojego organizmu.


"(...) Motyliczka wątrobowa - Dicrocoelium dendriticum.
Ten robak z grupy przywr ma, podobnie jak wiele innych pasożytów, skomplikowany cykl życiowy. Dorosłe motyliczki żyją w bydle lub innych zwierzętach roślinożernych. Ich jaja wydostają się na zewnątrz wraz z kałem. By mogły rozwinąć się dalej, muszą zostać zjedzone przez ślimaki. Kolejnym żywicielem przywry są mrówki, które zarażają się, zjadając pakiety larw, które wydostają się ze ślimaka. By zakończyć cykl, motyliczka powinna trafić do żołądka krowy. I tu pojawia się problem. Mrówki, w których pasożytują przywry, nie są przecież naturalnym pokarmem bydła. Motyliczki robią więc, co mogą, by ich gospodarz poczuł nieprzepartą chęć zostania zjedzonym przez krowę. Zaczynają nim manipulować."

Źródło: Gazeta Wyborcza, 05-04-2004, Wojciech Mikołuszko

Podobnie jest w przypadku innych przywr.
Jaja wydalane z kałem żywiciela do dalszego rozwoju, muszą zostać zjedzone przez żywiciela pośredniego, tj. ślimaka. Tam przekształcają się w sporocysty, a po miesiącu wykształca się kolejna faza rozwoju tzw. redie.
Redie przenikają do wątrobotrzustki ślimaka i po ok. 4-6 tygodniach wykształcają się cerkie.
Cerkie to jedyne wolno żyjące stadium rozwoju Clonorchis Sinensis po opuszczeniu organizmu ślimaka. Unosząc się swobodnie w wodzie, oczekują na kolejnego żywiciela w postaci ryb, m.in. karpiowatych i okoniowatych. Wnikają one przez skórę zwierzęcia i usadawiają się w mięśniach, gdzie w ciągu kolejnych 6 tygodni przeistaczają się a metacerkarię.
Metacerkaria jest formą inwazyjną dla żywiciela ostatecznego. Człowiek, kot, pies, zaraża się  Clonorchis Sinensis zjadając surowe mięso ryb.
Młode przywry po znalezieniu się w żołądku przedostają się z dwunastnicy przez przewód żółciowy do dróg żółciowych wątroby i tu osiągają dojrzałość płciową.

Wpływ przywr na rozwój chorób

Motyliczka wątrobowa - Dicrocoelium dendriticum
Jest pasożytem wątroby przede wszystkim przeżuwaczy domowych i dzikich, ale również innych gatunków ssaków roślinożernych np. świń, królików, zajęcy itp., a także przypadkowo może zostać pasożytem człowieka.
Zarażenie motyliczką przebiega u człowieka przeważnie bezobjawowo. Jedynie w wyjątkowo intensywnych inwazjach mogą występować dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego oraz powiększenie wątroby.

Motylica wątrobowa owcza - Fasciola hepetica jest pasożytem występującym na całym świecie. Pasożytuje w przewodach żółciowych wątroby głownie u owiec i bydła. Sporadycznie może występować u wszystkich gatunków ssaków m.in. koni, świń, psów, gryzoni oraz u człowieka.
Jeszcze w latach sześćdziesiątych w Polsce ponad 50% bydła było zarażone motylicą. Po przeprowadzonym kompleksowym zwalczaniu motylicy, obecnie szacuje się, iż odsetek zarażonego bydła kształtuje się przykładowo od 0,5-2% w województwie wielkopolskim do 15% w województwach północno-wschodnich.

Alergicy mają nie tylko zatkane drogi żółciowe, jak twierdzi dr Clark, ale są często zarażeni owczą motylicą wątrobową Fasciola hepetica.
Przyczyną tej sytuacji może być często spotykana alergia na wełnę i lanolinę, np. w kosmetykach. Niewielka ilość tych pasożytów będzie prawie niezauważalna, ale z czasem większa ich ilość przedostaje się do jelit i może spowodować najgorsze typy alergii.

Przywra chińska - Clonorchis Sinensis jest bardzo częstym pasożytem przewodów żółciowych człowieka, świni, kota, psa, gryzoni i innych ssaków. Ponad 10 milionów ludzi jest zarażonych tą przywrą. Człowiek zaraża się  Clonorchis Sinensis zjadając surowe mięso ryb.
Przy niewielkiej liczbie pasożytów, objawy chorobowe nie występują. Kiedy inwazja staje się silniejsza  -  w organizmie sa setki lub tysiące osobników - przewody żółciowe ulęgają rozszerzeniu, ich nabłonek rozrasta się, powstają wszelkiego rodzaju przerosty - brodawczaki, gruczolaki - powodujące zmiany nowotworoweraka. Występują stany zapalne wątroby, pęcherzyka żółciowego, które z czasem mogą doprowadzić do marskości wątroby.
objawy: powiększenie wątroby, żółtaczka.

Czy wiesz, że...
... w trzustce osób cierpiących na cukrzycę znaleźć można przywrę Eurytrema pancreaticum, która powszechnie występuje u bydła?

Prawdopodobnie do organizmu człowieka przedostaje się w mięsie i produktach nabiałowych. Z tego powodu, nawet po zlikwidowaniu pasożytów, można łatwo ulec ponownemu zakażeniu. Przywry, które zostały przyciągnięte jak magnes do trzustki - zwabione obecnością w tym narządzie alkoholu metylowego, powodują uszkodzenie wysepek Langerhansa.
To najnowsze, odkrycie naukowe sprawia, że powstaje nadzieja dla wszystkich chorych na znaczną poprawę zdrowia, a w wielu przypadkach być może na zupełne wyleczenie z cukrzycy typu I (tzw. insulinozależnej), a także typu II. Okazuje się przecież, iż cukrzyca nie polega jedynie na stałych i wyłącznych niedomaganiach metabolicznych, ale na zatruciu organizmu solwentami oraz na inwazji pasożytów, co daje nam efekt poważnej KWASICY METABOLICZNEJ! Zdarza się również, że w trzustce gnieżdżą się lamblie.

Objawy zakażenia przywrami:

Ogólna niedyspozycja, bóle głowy, osłabienie apetytu, pokrzywka, pokarmowe i skórne alergie, bóle brzucha, ostre i przewlekłe zapalenie wątroby, gorączka, duszność, wodobrzusze, wysadzanie gałek ocznych. Zakażenie jest podłożem kamienicy żółciowej, a często i błędną diagnozą z podejrzeniem o kamicę. Wątroba staje się twarda i powiększona; możliwe jest także powiększenie śledziony. Występują cykliczne ataki bólu oraz chroniczne zapalenie wątroby. Rozpoznanie choroby opiera się na wykryciu cyst w kale lub stwierdzeniu przeciwciał we krwi.

 

Bibliografia:

1)G. Bartosz, Nowotwory. Druga twarz tlenu. Wyd. 2. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008

2) A.Deryło, Parazytologia i akaroentomologia medyczna -  Warszawa 2002

3) W.T. Dobrzański,  Zarys Mikrobiologii dla farmaceutów. PZWL, Warszawa 1980.

4) B. Mach, K. Ulewicz, Zarys Kliniki Chorób Zakaźnych i Tropikalnych. Tom I. Wyd. AM im. Mikołaja Kopernika w Krakowie, Kraków 1986.

5) W. Brühl, R. Brzozowski, Vademecum lekarza ogólnego. PZWL, 1983.

6) dr H. Clark, Kuracja życia.

 


 


Licznik: 693209

 

kom. 602 249 976
kom. 536 444 447
ul. Jana Pawła II 40 lok 2
05-077 Warszawa - Wesoła
yard40@wp.pl
www.vollmedica.eu
Przyłącz się do nas