O nasNasze wartościDetoksykacjaPomiary - określenie mapy toksynDiagnostyka EAV 1. Express Scan2. Salvia3. Metoda Volla4. Vega Test5.Kwantowy analizator składu organizmu6. Diagnostyka Analizatorem Kwantowym 3D i 8D7. Regeneracja (Blaster, Sweper,Stymulator Homeostazy)8. Assistant BRT9. F-SCAN10. F-SCAN WideGaleriaKontaktPolityka prywatnościPrekursorzy terapii częstotliwościowychEncyklopedia PasożytówEncyklopedia bakteriiEncyklopedia wirusówEncyklopedia grzybówBadanie żywej kropli krwiMedycyna chińskaMedycyna indyjskaCzy wiesz, że...Trzy filary pomocy naszemu zdrowiuWykładyTerapia krzyżowo-czaszkowaWitaminy i minerałyPrezentacjePreparaty JoalisCennik i promocjeCzęstotliowości patogenówZapper Lampa plazmowaSchemat przykładowego testu 3. Metoda Volla

Skąd pochodzi nazwa metoda Volla?

Sample imageOpracował ją w latach 50. XX wieku Niemiec, dr Reinhold Voll jako metodę diagnostyczno-terapeutyczną. Pracując w zawodzie lekarza, szybko zauważył, że to czego się nauczył na studiach nie jest efektywne w leczeniu schorzeń. Poszukując przyczyn chorób, szukał też nowych metod diagnostycznych mogących je wykryć. Prace nad swoją metodą zaczął już w czasie wojny. Po wielu latach doświadczeń opracował metodę elektropunktury. Pomimo dużej wiarygodności inie zyskała ona oficjalnie szerokiego rozgłosu w Polsce.

 

Sam R. Voll za opracowanie tej metody został  uhonorowany w 1966r.  

medalem przez Papieża Pawła VI i jest dziś uważany za ojca elektropunktury.

 

 

Co daje metoda Volla?

Metoda Volla jest przeznaczona dla ludzi szczególnie troszczących się o swoje zdrowie lub zajmujących się leczeniem innych. W dobie kryzysu medycyny akademickiej z powodu braku jej skuteczności oraz ograniczeń finansowych jesteśmy zmuszeni sobie sami radzić ze zdrowiem, a metoda ta pozwoli nam oszczędzić czas i pieniądze.  Każdy z nas jest w stanie nauczyć się tej metody i ją wykorzystywać.

Za pomocą metody Volla można stwierdzić obecność toksyn w żywności i kosmetykach, środków owadobójczych, pestycydów, wszelkich zatruć uwarunkowanych pracą zawodową, na przykład metalami ciężkimi lub toksynami chemicznymi, ognisk chorobowych niewykrywalnych w badaniach rentgenologicznych, czynników szkodliwych, używek, narkotyków, toksyn bakteryjnych, mikotoksyn oraz alergenów.

Metoda Volla pozwala wykryć chorobę na długo przed pojawieniem się jej objawów. Jeślibyś się dowiedział, że za 10 lat może Ci grozić jakaś choroba i dzięki wskazówkom lekarza możesz jej uniknąć, to czy byłbyś zadowolony, chodząc tylko na badania profilaktyczne i zażywając jedynie nieszkodliwe preparaty na wzmocnienie organizmu?

Choroba nie pojawia się w ciągu kilku dni. Poważne schorzenia powstają kilka, kilkanaście lat. Nie chorujemy dopiero wtedy, kiedy widzimy symptomy choroby. Organizm już dłuższy czas zmagał się z różnymi dysfunkcjami
i niedoborami, próbując nadrobić je kosztem innych organów i tkanek. Jednak to wszystko trwa do czasu. Diagnostyka medycyny akademickiej pozwala stwierdzić i „wykryć” chorobę, kiedy wystąpią już jej objawy.


Nietrudno sobie wyobrazić, jakie możliwości stwarza w sferze profilaktyki metoda Volla, skoro pozwala wykryć choroby lub predyspozycje do nich zanim ujawni się ich pełny obraz kliniczny.

W jaki sposób przebiega badanie i ocena stanu zdrowia?

badanie_eav.jpgDzięki zastosowaniu specyficznego systemu pomiaru opracowanego przez
dr. Volla, można dokładnie rozpoznać stopień zaawansowania stanu zapalnego narządu. W ten sposób dr Voll wynalazł jedyną w swoim rodzaju metodę pozwalającą zaklasyfikować ogniska chorobowe w organizmie do jednej z trzech grup:

- zapalne
- przewlekle
- podostre.

Przykładowo: w normalnej sytuacji odczyt pomiaru przewodzenia skóry zdrowego narządu wynosi 50-65, natomiast w przypadku chorego narządu wartość ta będzie wyższa bądź niższa (80 lub 30). Tak wiec wielkość wartości mierzonej odgrywa kluczową rolę w postawieniu trafnej diagnozy.



Na zdjęciach widać, jak to wygląda w praktyce. Pacjent cierpiał na przewlekły stan zapalny w węzłach chłonnych, co widzimy na rysunku:

70.png

Gdybyśmy chcieli pójść jeszcze dalej, moglibyśmy określić, co spowodowało ów stan zapalny, stosując selektor - elektroniczną bazę informacyjną kopii patogenów.

W grafice programu poszczególne barwy odpowiadają następującym stanom organizmu:

Czerwona - proces zapalny, stan nie jest chroniczny; łatwo przywrócić równowagę.

Zielona - norma.
 
Niebieska - to degeneracja, chroniczna, długotrwała patologia, którą z powodu wielu czynników trudno jest doprowadzić do normy. I czym dłużej zwlekamy, tym gorzej.
 
Dlaczego nigdy nie słyszałem o tej metodzie?

Niektórzy mogą zadawać sobie to pytanie. Jeśli to taka dobra diagnostyka, to dlaczego nigdy o niej nie słyszałem lub nie jest ona stosowana oficjalnie w medycynie?

Nie wiemy, dlaczego nie słyszałeś o metodzie Volla. Obecnie jest ona stosowana w 34 krajach, a Międzynarodowe Towarzystwo Elektropunktury zrzesza ponad 30 000 lekarzy. Jest jednak rzeczą ciekawą, iż rozchodząc się po świecie
z Niemiec, metoda ta w jakiś magiczny sposób ominęła nasz kraj.

Na czym polega metoda Volla?

Metoda polega na pomiarze potencjałów bioenergetycznych punktów akupunkturowych powiązanych
z odpowiednimi tkankami, narządami lub ich częściami.

To dr. Vollowi zawdzięczamy rozpowszechnianie klasycznej akupunktury w zachodnim świecie. Lekarz ów zgłębiał filozoficzne zasady tej metody terapii, a potem postanowił zaadaptować je do tradycyjnego sposobu leczenia. Jego najdonioślejszym dokonaniem okazało się wprowadzenie do dzisiejszej wiedzy medycznej lokalizacji punktów akupunkturowych.

Test substancji

Oryginalną i niepowtarzalną metodą opracowaną przez Volla jest również tzw. test substancji. Każda substancja posiada indywidualną charakterystykę wibracji. Leki wywołują zmianę reakcji organizmu. Całkiem przypadkowo Voll odkrył, że leki, które włączy się do obwodu pomiarowego, wpływają na zmianę reakcji organizmu. Wykorzystał ten fakt do testowania działania leków przed podaniem ich pacjentowi. Umożliwia to ocenę działania substancji na organizm pacjenta jeszcze przed rozpoczęciem kuracji.

 

Metoda Volla - krótka historia

Reinhold Voll urodził się 17 lutego 1909 roku w Berlinie. W 1927 roku zdał na wydział architektury wyższej uczelni technicznej w Stuttgarcie, lecz interesował się medycyną i w 1930 roku przeszedł na wydział medyczny Uniwersytetu Eberharda Karola w Tybindze, a potem kontynuował naukę w Instytucie Medycyny Tropikalnej w Hamburgu. W 1935 roku obronił doktorat. Od 1935 do 1938 roku pracował jako ordynator w Instytucie Medycyny Sportowej w Hamburgu. Od 1938 zajmował się zagadnieniami profilaktyki zdrowotnej i studiował medycynę Wschodu. W 1953 roku wraz z inżynierem Fritzem Wernerem stworzył urządzenie, które nazwali Diatherapuncteur, na którego bazie opracował własną metodę diagnostyki i terapii elektropunkturowej. W 1955 roku utworzył „Towarzystwo elektroakupunktury KUF” (obecnie używamy pojęcia elektropunktura zamiast elektroakupunktura).

 

W 1956 roku w Plochingen odbyło się zebranie założycielskie Międzynarodowego Towarzystwa Elektropunktury Metodą Volla, które zjednoczyło ponad 10 tysięcy lekarzy z 33 krajów. W 1966 roku w Castel Gandolfo papież Paweł VI odznaczył Reinholda Volla złotym metalem watykańskim „Za wybitne zasługi dla cierpiącej ludzkości i opracowanie metody terapii i diagnostyki elektropunkturowej”. W 1969 roku Voll został członkiem honorowym Włoskiej Akademii Medycyny Homeopatycznej, a także członkiem honorowym Niemieckiego Towarzystwa Lekarskiego zrzeszającego lekarzy stosujących czynniki naturalne w leczeniu. W 1972 roku wybrano go na stanowisko honorowego prezesa Międzynarodowego Stowarzyszenia Elektroakupunktury. W 1979 roku został odznaczony Orderem „Za zasługi dla Republiki Federalnej Niemiec”. Voll zmarł w 1989 roku.

Niektóre źródła wśród oznaczeń podają medal Gufalanda, chociaż nie ma żadnych potwierdzeń, by takie odznaczenie kiedykolwiek istniało. Inne legendy głoszą jakoby Reinhold Volla opracował swą metodę jak pracownik obozu koncentracyjnego podczas testów na ludziach, lecz co ciekawe tego typu informacje występują wyłącznie na stronach internetowych przeciwników metody Volla i nie znajdują żadnego potwierdzenia.

Metoda Volla przeszła badania kliniczne oraz przeszła próbę czasu i nadal z powodzeniem rozwija się dzięki wysiłkom mnóstwa specjalistów na całym świecie. Według danych WHO metoda ta jest uznana i stosowana przez lekarzy we wszystkich krajach rozwiniętych.

Podstawy metody Volla

Metoda Volla stanowi niezwykle udaną próbę połączenia osiągnięć tradycyjnej starożytnej chińskiej terapii akupunkturowej, homeopatii i współczesnej medycyny. Organizm ludzki postrzegany jest w niej jako całość, złożony samoorganizujący się system mający wszystko co jest potrzebne do zachowania homeostazy (równowagi wewnętrznej). U podstaw metody Volla leży nowatorska metoda połączona z aparaturą w celu ustalenia stanu czynnościowego narządów wewnętrznych i układów człowieka przez pomiary przewodnictwa elektrycznego w określonych aktywnych biologicznie punktach i aktywnych biologicznie strefach (narządy, to na przykład serce, płuca, wątroba, oko itd.; układy, to układ oddechowy, układ moczowo-płciowy, układ oporowo-ruchowy itp.).

 

Punkty biologicznie aktywne znane były od tysięcy lat i wykorzystywano je w akupunkturze. Zasada polega na tym, że na skórze człowieka przebiegają kanały – meridiany, wzdłuż których znajdują się miejsca odpowiadające poszczególnym narządom. Akupunktura wykorzystuje te miejsca poprzez pobudzanie ich i jednoczesne oddziaływanie na odpowiednie organy. Metoda Volla działa według odwrotnego algorytmu, gdyż starając się nie pobudzać punktu biologicznie aktywnego pobiera jedynie z niego dane dotyczące przewodnictwa i oporu elektrycznego ustalając w ten sposób stan powiązanego z punktem narządu.

Według tych wskazań można ocenić, które narządy są zaburzone pod względem adaptacji lub są zaangażowane w proces patologiczny, przy czym nawet we wczesnym, przedklinicznym etapie rozwoju choroby, gdyż każdej zmianie patologicznej zawsze towarzyszy zaburzenie przewodnictwa w określonym punkcie biologicznie aktywnym. Analizując wskazania przewodnictwa można też obiektywnie ocenić praktycznie każdy rodzaj terapii.

Kluczową rolę w diagnostyce metodą Volla odgrywa odkryte przez samego Volla zjawisko, które nazwał fenomenem testowania medykamentów. Jego istota polega na tym, że wskazania przewodnictwa w punkcie biologicznie aktywnym są zależne od środków leczniczych i zmieniają się w zależności od ich zastosowania. Pomiary są reprezentatywne i powtarzalne. Najważniejsze jest to, że nie trzeba samych środków leczniczych wprowadzać do organizmu pacjenta, aby ustalić ich wpływ na określone narządy. Wystarczy tylko zapewnić włączenie ich do obwodu pomiarowego.

W zasadzie samo zjawisko takiego wpływu środków leczniczych na organizm znane jest od dawna i istnieją różne metody diagnostyczne oparte na tym zjawisku. Najstarszą z nich jest diagnostyka z pulsu, którą do tej pory stosują lekarze tybetańscy i chińscy. Pozwala ona przy pomocy charakteru zmian fal pulsacyjnych określić wpływ różnych medykamentów na organizm. W starożytnych Indiach opracowano metodę doboru środków leczniczych przy pomocy różnych wahadełek i pierścieni zmieniających charakter swego ruchu w zależności tego, czy testowany medykament nadaje się dla pacjenta.

Spośród bardziej współczesnych metod istnieje metoda dwupalcowego napięcia mięśniowego opracowana przez japońskiego lekarza Omurę w 1981 roku. W celu przeprowadzenia badania pacjent łączy w pierścień palec wskazujący i kciuk prawej ręki z taką siłą, by lekarz nie mógł ich swobodnie rozdzielić. Następnie sondą akupresorową lekarz uciska określone punkty biologicznie aktywne i równocześnie ocenia dynamikę zmian napięcia mięśni połączonych palców, czyli usiłuje je rozedrzeć. Obniżenie napięcia mięśni palców podczas ucisku na określony punkt biologicznie aktywny świadczy o tym, że zaatakowany narząd został ustalony. Następnie w lewej ręce pacjenta umieszcza się testowany medykament i procedura testowania jest kontynuowana dopóki lekarz nie odnotuje nasilenia napięcia mięśniowego palców. Badania kliniczne metody Omury w wiodących ośrodkach medycyny tradycyjnej w USA i w Japonii wykazały, że przy jej pomocy można uzyskać wiele informacji oraz dokonać indywidualnego doboru środków leczniczych.

 

Niemal równocześnie z metodą Omury w Europie opracowano tak zwany test kinezjologiczny. Zaatakowany narząd lub układ ustala się podobnie jak w teście Omury, tylko oceniając zmianę napięcia mięśni lewej lub prawej ręki pacjenta wyciągniętej pod kątem prostym w stosunku do tułowia. Identycznie odbywa się dobór medykamentów. Za optymalny dla pacjenta uznaje się środek, pod którego wpływem nasila się napięcie mięśni ręki, czemu towarzyszy jej ruch z niewielkim wyrzutem w górę podczas próby opuszczenia jej przez lekarza. Ciekawe, że pierwsze próby testowania kinezjologicznego prowadzono na zawodnikach podnoszących ciężary (sztangistach), naturalnie mających niezwykle silne ręce. Niemniej wystarczyło takiemu sportowcowi dać do ręki jedną ampułkę z mirorelaksantem (środkiem rozluźniającym mięśnie), jak jego napięcie mięśniowe zmniejszało się na tyle, że drugą rękę z łatwością mogła doprowadzić do pionu każda kobieta.

W ten sposób oddziaływanie środków leczniczych na organizm bez potrzeby ich wprowadzania do ciała niewątpliwie istnieje. Jednak mechanizm tego zjawiska po dziś dzień nie jest jasny. W chwili obecnej nie da się bezpośrednio zmierzyć takie oddziaływania. Można je ocenić wyłącznie pośrednio, rejestrując pewne reakcje organizmu: zmianę charakteru fali pulsacyjnej, napięcia mięśniowego lub przewodnictwa w punkcie biologicznie aktywnym. Spośród wszystkich tych metod rejestracja przy pomocy aparatury jest najdokładniejsza. Takiej rejestracji dokonuje się przy pomocy metody Volla oraz opracowanej później metody Schimella zw. Vegatest.

Odkryty przez Volla fenomen testowania medykamentów stał się bodźcem do opracowania absolutnie nowej technologii czynnościowej diagnostyki organizmu człowieka i ustalania reakcji organizmu na dosłownie każde oddziaływanie. Testując tak zwane nozody (potencjonowane preparaty z tkanek chorych narządów) i organopreparaty (potencjonowane preparaty ze zdrowych narządów i tkanek), można ustalić czynniki etiologiczne (pierwotne przyczyny) chorób, przy czym nawet we wczesnych stadiach przedklinicznych (zanim pojawią się objawy subiektywne – ból, swędzenie, nadczynność, niedoczynność itd.). Dość łatwo określić niedobór w organizmie poszczególnych mikroelementów, występowanie helmintów, grzybów itp. Można dokonać indywidualnego doboru wszelkich środków homeopatycznych i alopatycznych oraz ich dawek. Udaje się wykryć obciążenie przez czynniki elektromagnetyczne, radioaktywne, geopatyczne, fizyczne, chemiczne i infekcyjne. W ramach terapii metoda Volla, Vegatest pozwala dokonać indywidualnego doboru środków leczniczych, leczyć kopiami informacyjnymi preparatów, wykonywać leczenie impulsami o niskiej częstotliwości (biorezonans egzogenny), wykonywać terapię BRT.  

 

 

Opisy udostępniono dzięki uprzejmości Enso Electronics 

 



Licznik: 693191

 

kom. 602 249 976
kom. 536 444 447
ul. Jana Pawła II 40 lok 2
05-077 Warszawa - Wesoła
yard40@wp.pl
www.vollmedica.eu
Przyłącz się do nas